ابواسحاق ابراهیم بن ادهم بن منصور بن یزید بن جابر (یا عامر بن اسحاق) تَمیمی عِجْلی بلخی، عارف و زاهد معروف سده ۲ق/۸م است. وی از حاکمان بلخ بود که به خاطر حوادثی از بساط شاهانه کناره گرفته و توبه نمود و دنبال تحصیل علم و حدیث رفت و از محضر بزرگانی همچون امام باقر (علیهالسّلام) و دیگر راویان استفاده نموده است.اِبراهیم بن اَدهَم (۸۰-۱۶۱ق) از عارفان بزرگ و معاصر سه تن از امامان شیعه، یعنی امام سجاد(ع)، امام باقر(ع) و امام صادق(ع) است. نام او در کتب رجالی متقدم شیعی ذکر نشده است، اما برخی او را از شیعیان صوفی دانستهاند.ابراهیم ادهم، از عارفان و زاهدان مشهور صدر اسلام و از طبقه اول صوفیه است که درباره مدفن او اختلاف بسیاری است، قبر او را در بغداد، شام، لبنان، جزیرهای از بلاد روم، سوقین از قلعههای روم و دو منطقه در کشور عراق یکی در شهر قرهتپه و دیگری در تلعفر گزارش کردهاند. کنیه و نسب او را چنین گفتهاند: «ابواسحاق ابراهیم بن ادهم ابن منصور» او از طایفه بنیعجل، شاخهای از قبیله عربی بنیتمیم، بوده است.گویند او از امیرزادگان بلخ بود که بر اثر تحول روحی و معنوی، به وادی عرفان و سیر و سلوک، کشیده شد. برخی از صوفیان و نویسندگان متاخر شیعه، از ارتباط ابراهیم ادهم با ائمه شیعه (علیهمالسّلام) و حضور وی به خدمت برخی از آنها، سخن گفتهاند.در تاریخ و چگونگی وفات ابراهیم ادهم، میان مورخان و اصحاب تراجم، اختلافنظر وجود دارد. سال وفات او را به اختلاف، ۱۶۱ یا ۱۶۲ ه. ق، گفتهاند.عطار نیشابوری درباره چگونگی وفات وی، مینویسد:نقل است که چون عمرش به آخر رسید، ناپیدا شد، چنانکه به یقین، خاک او پیدا نیست، بعضی گویند: در بغداد است و بعضی گویند در شام است و بعضی گویند آنجاست که شهرستان لوط پی
برچسب:
نویسنده: حمید اسدیپور
تاريخ: شنبه
8 مهر
1402 ساعت: 17:35